foccacia.gr news

Οι Σπόροι της Ζωής

Το αλεύρι που χρησιμοποιείται για το λευκό ψωμί φτιάχνεται από ιδιαίτερα επεξεργασμένο σιτάρι. Αν και το λευκό αλεύρι που παράγεται από αυτό το σιτάρι εμπλουτίζεται, ή ενισχύεται, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι μόνο 4 από τα 22 θρεπτικά συστατικά που έχουν καταστραφεί κατά τη διάρκεια της βιομηχανοποιημένης παραγωγής αντικαθίστανται με τη μορφή του εμπλουτισμού. Την ίδια στιγμή, ο εμπλουτισμός ως πρακτική δε μπορεί να καλύψει το κενό που αφήνει η καταστροφή των φυτικών ινών στη διαδικασία παραγωγής. Με όλα αυτά υπόψη, ας δούμε παρακάτω τους διάφορους τύπους αλεύρων που κυκλοφορούν στην αγορά.

Σκληρό Αλεύρι

Εξαιτίας της μεγάλης περιεκτικότητας του σε γλουτένη και άλλες πρωτεΐνες αυτός ο τύπος αλεύρου προσδίδει μια ιδιαίτερα ελαστική ζύμη και παράγεται από ποικιλίες σκληρού σιταριού. Το σκληρό σιτάρι παράγει το καλύτερο αλεύρι για ψωμί. Τα τελευταία χρόνια πολλές εταιρείες το χαρακτηρίζουν «αλεύρι για ψωμί» στο τυποποιημένο προϊόν.Γενικά το σκληρό αλεύρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για όλες τις ζύμες που περιέχουν μαγιά ως διογκωτικό.

Μαλακό αλεύρι

Τα μαλακά σιτάρια βγάζουν εκλεπτυσμένο, μαλακό αλεύρι, που φουσκώνει δύσκολα και είναι κατάλληλο κυρίως για ζαχαροπλαστική. Φουσκώνει με τη βοήθεια διογκωτικών και χαρακτηρίζεται από την έλλειψη ελαστικότητας και αντοχής που συνήθως προσδίδει στο αλεύρι η αυξημένη περιεκτικότητα σε γλουτένη.

Αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Το αλεύρι αυτό προέρχεται συνήθως από μαλακά σιτάρια και η περιεκτικότητα του σε γλουτένη είναι πάρα πολύ μικρή. Συνήθως το χρησιμοποιούμε αναμεμειγμένο με πολλά διαφορετικά συστατικά όπου δε χρειαζόμαστε ιδιαίτερη διόγκωση, όπως στα μπισκότα και σε σάλτσες. Μπορούμε να φτιάξουμε και ψωμί με το αλεύρι αυτό, αλλά η διόγκωση του θα είναι μικρή και η υφή του λασπώδης.

Αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

Στο αλεύρι αυτού του τύπου έχουν ήδη προστεθεί τα απαραίτητα όξινα και αλκαλικά στοιχεία για να μπορεί να διογκωθεί από μόνο του. Χρησιμοποιείται κυρίως στη ζαχαροπλαστική.

Αλεύρι ολικής άλεσης

Το αλεύρι αυτό προέρχεται από την άλεση ολόκληρου του δημητριακού αφού έχει ήδη καθαριστεί από ξένα σώματα.

«Λευκό» αλεύρι

Αν υποθέσουμε ότι το ολικής άλεσης είναι το 100%, τότε το λευκό τυποποιείται με την αφαίρεση του 25% περίπου των θρεπτικών συστατικών του σιταριού, όπως π.χ. του φλοιού. Η παγκόσμια νομοθεσία προβλέπει την «ενίσχυση» αυτού του τύπου αλεύρου χωρίς όμως να προδιαγράφει το «πώς ακριβώς» και με «ποιά συστατικά». Έτσι καταλήγουμε σε μια σειρά αλεύρων που χαρακτηρίζονται ως εξής: Αλεύρι 70% για πίτες, αλεύρι 55% για ζαχαροπλαστική, κτλ.


Σιμιγδάλι

Το σιμιγδάλι είναι το χοντροκομμένο σιτάρι. Έχουμε δύο τύπους σιμιγδαλιού. Το σιμιγδάλι από σκληρό σιτάρι, που χρησιμοποιείται για την παρασκευή ζυμαρικών, και το σιμιγδάλι από μαλακό σιτάρι, που χρησιμοποιείται για την παρασκευή γλυκών.

Άλλα Άλευρα

Ρεβιθάλευρο

Για όσους είναι αλλεργικοί στη γλουτένη, χρησιμοποιείται κυρίως από μεσογειακούς λαούς.

Αλεύρι από αμύγδαλο

Ρυζάλευρο

Χρησιμοποιείται ειδικά για την παρασκευή noodles.

Αλεύρι σόγιας

Το αγαπημένο αλεύρι των χορτοφάγων.

Καλαμποκάλευρο

Το βασικό αλεύρι της Αμερικής. Χρησιμοποιείται ευρύτατα στην παρασκευή παιδικών τροφών εξαιτίας της περιορισμένης περιεκτικότητας σε γλουτένη.

Αλεύρι από κινόα (Chia)

«Η μητέρα όλων των σπόρων» σύμφωνα με τους Ινκας, το φυτό κινόα δίνει τους σπόρους του για να παραχθεί αλεύρι και να συντηρηθούν εκατομμύρια Λατινοαμερικάνοι που ζούνε στα υψίπεδα των Ανδεων. Η διατροφική αξία του είναι ιδιαίτερα υψηλή και γι’αυτό το λόγο τα τελευταία χρόνια η κινόα είναι περιζήτητη σε όλο τον κόσμο.

Βρώμη

Κριθάρι

Πατατάλευρο

Κυρίως για βιομηχανική χρήση.

Η foccacia διανέμει και σε σπίτια!

Μπορείτε να παραγγείλετε νόστιμες και χορταστικές πίτες, πίτσες και πιτάκια κουρού και για το σπίτι σας πάντα σε χαμηλές τιμές χονδρικής!

Πατήστε εδώ ή το φορτηγάκι  στην αριστερή στήλη για να συνεχίσετε.

Ιστορία της Μπουγάτσας – Ετυμολογία

Η αρχική προέλευση της ιδέας της παρασκευής μπουγάτσας, σύμφωνα με αναφορές παλαιότερων προέρχεται από την γεωγραφική περιοχή του Βυζαντίου. Πιο συγκεκριμένα φαίνεται να προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη, όταν ήταν ακόμα Ελληνική, δηλαδή πριν το 1453 μ.χ., και την άλωση της «Πόλης» από τους Τούρκους.

Είναι γνωστό ότι στο Βυζάντιο υπήρχε μεγάλη παράδοση στα γλυκά ταψιού αλλά και στις πίτες. Μία μορφή από αυτές τις περίφημες παραδοσιακές πίτες του Βυζαντίου λοιπόν είναι και η μπουγάτσα.

Ακόμα και μετά την άλωση η μπουγάτσα εξακολουθεί να διαπρέπει, σύμφωνα με ταξιδιωτική μαρτυρία του 16ου και του 17ου αιώνα. Ο ταξιδευτής Εβλιά Τσελεμπή αναφέρει ότι στην Κωνσταντινούπολη δύο φούρνοι παρασκεύαζαν «μπουγάτσα κουρού», κιγμαλί (με κιμά), πεϊνιρλί (με τυρί) και «σαντέ μπουγάτσα» (πασπαλισμένη με ζάχαρη άχνη).

Οι κάτοικοι της Πόλης δώσανε το όνομα «μπουγάτσα» ή «μπουγκάτσα», θέλοντας να εννοήσουνε πιθανώς «αλμυρή ή γλυκιά γέμιση πίτας, τυλιγμένη πολύ καλά και στεγανά μέσα στην ζύμη». Αυτή είναι και η μία από τις πολλές βασικές διαφορές που έχει η μπουγάτσα σε σχέση με τις άλλες πίτες. Άλλη βασική διαφορά είναι ότι το φύλλο δεν ανοίγεται με την βοήθεια του αλευριού όπως οι κλασικές πίτες με το πλαστήρι, αλλά μόνο με την βοήθεια λαδιού και μαλακού φυτικού βουτύρου.

Στην Κωνσταντινούπολη η συγκεκριμένη ιδιόμορφη πίτα ονομαζότανε «πογάτσα» ή «μπογάτσα», από τους Έλληνες και bugatsa (μπουγκάτσα) από τους Τούρκους.

Σήμερα όμως στην γειτονική μας χώρα Bugatsa ονομάζουν ένα πλήθος από διαφορετικές πίτες , αλλά και πολλά φαγητά τελείως διαφορετικά και ανόμοια μεταξύ τους. Πολλά μάλιστα δεν είναι καν πίτες, αλλά είναι μαγειρεμένα.

Οθωμανικά λεξικά μας πληροφορούν ότι η “πογάτσα” αποτελεί παραφθορά της ιταλικής λέξης “foccacia” που σημαίνει γλυκιά πίτα. Ακόμα όμως κι αν η μπουγάτσα πράγματι δανείστηκε το όνομα της από την Λατινική αυτή λέξη, αυτό δεν την περιόρισε ποτέ μόνο στην γλυκιά εκδοχή της. Αντιθέτως μάλιστα, πάντοτε, παράλληλα με την γλυκιά μπουγάτσα με κρέμα υπήρχε και η αλμυρή μπουγάτσα με τυρί.

Η μπουγάτσα κυριάρχησε στον Ελλαδικό χώρο μετά την Μικρασιατική καταστροφή, από τη Βόρεια Ελλάδα ως την Ήπειρο και από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη. Ιδιαίτερα όμως, πολιτογραφήθηκε ως Σερραία, καθώς στη Βόρεια Ελλάδα στεγάστηκε μεγάλος αριθμός προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Η μπουγάτσα δεν υστερεί σε δημοτικότητα και στη Θεσσαλονίκη, όλα αυτά τα χρόνια, αφού οι Θεσσαλονικείς βρήκαν στην μπουγάτσα ένα έδεσμα το οποίο τους χόρταινε πριν πάνε στην δουλειά, ή το καταναλώναν κατά την διάρκεια του διαλείμματος. Η μπουγάτσα ήταν το έδεσμα εκείνο που προσέφερε ποικιλία , αφού παρασκευαζόταν σε πέντε διαφορετικές γεμίσεις, ποιότητα, και βέβαια αγνά υλικά όπως θα έφτιαχνε ο καθένας στο σπίτι του, και επίσης χαμηλή τιμή. Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε το φαγητό του φτωχού, αφού με λίγα χρήματα μπορούσε κάποιος να χορτάσει.

Βυζαντινές γλωσσικές επιρροές στην κουζίνα

Η βυζαντινή πολιτισμική επιρροή εκδηλώθηκε σε διάφορους τομείς, έτσι ήταν αισθητή και στην καθημερινή ζωή και κουζίνα των μεσαιωνικών Ιταλών.

Έτσι, οι Βυζαντινοί παρασκεύαζαν ένα γλυκό από σιρόπι μελιού που το έλεγαν «κηρόμελον». Οι Ιταλοί το ονόμαζαν «caramella». Είναι ο πρόδρομος της σημερινής καραμέλας (caramel στα αγγλικά).

Επίσης, ήδη από την αρχαιότητα, οι Έλληνες παρασκεύαζαν ένα είδος μακρόστενων ζυμαρικών που έτρωγαν στα νεκρικά δείπνα, τα λεγόμενα «νεκρόδειπνα» προς τιμήν του νεκρού συγγενή τους. Οι Βυζαντινοί – που συνέχισαν αυτήν την παράδοση – ονόμαζαν αυτό το φαγητό «μακαρώνια» (μακάριος + αιώνια) και τρώγοντας έλεγαν αιώνια μακάριος ο… τάδε. Έτσι, δημιουργήθηκε η λέξη και το αντίστοιχο ζυμαρικό «μακαρόνια» (macaroni)! Βέβαια οι Ιταλοι κατόπιν δημιούργησαν πολλά και διαφορετικά είδη spaghetti.

Τέλος, οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τις διάφορες πίτες «πλακούντες» – όπως οι αρχαίοι ή και «πίττες», εξ’ ου και η λέξη «pie». Ακόμη στην βυζαντινή Καλαβρία, Έλληνες και Ιταλοί παρασκεύαζαν μία πίτα αλμυρή και «ανοικτή». Βασικά υλικά ήταν το τυρί, το κρεμμύδι, οι ελιές και πιο σπάνια διάφορα αλλαντικά. Το φαγητό αυτό ήταν ο πρόδρομος της δημοφιλέστατης σημερινής πίτσας (!) (pizza, κατά παραφθορά της λέξεως πίττα)!

foccacia παρουσίαση στο YouTube

Από σήμερα μπορείτε να παρακολουθήσετε βίντεο της παρουσίασης του προφίλ της εταιρείας μας που βρίσκεται στο youtube’ απλά πατήστε εδώ!

Οι 10 ενδεικτικότερες Ελληνικές λιχουδιές που πρέπει να δοκιμάσει ένας τουρίστας στην Ελλάδα

  1. Χωριάτικη σαλάτα
  2. Σπανακόπιτα
  3. Τζατζίκι
  4. Τσιπούρα φούρνου
  5. Τυρί σαγανάκι
  6. Μπαρμπούνια
  7. Μουσακά
  8. Γύρος και σουβλάκι
  9. Μύδια σαγανάκι
  10. Φασολάδα

Αν θέλετε να προτείνετε κάτι που πιθανό να παραλείψαμε, μη διστάσετε να μας το πείτε στα σχόλια!

Τα 7 πιο δημοφιλή sites ελληνικών συνταγών

Εμείς κάναμε μια μικρή έρευνα και βρήκαμε τα παρακάτω sites που έχουν συνταγές για πεντανόστιμα ελληνικά φαγητά.

  1. 2search.gr
  2. Gma-nitsa.gr
  3. Greekcook.gr
  4. Kalofagas.ca
  5. Radicio.com
  6. Greekmasa.gr
  7. Kopiaste.org

Ενημέρωση

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι στη foccacia προσφέρουμε:

  • Δυνατότητα για ειδικές παραγγελίες
  • Πίτες με ελαιόλαδο
  • Πίτες βιολογικές

Επίσης τα προϊόντα μας αποτελούν την ιδανική λύση για:

  • Πρωινό ξενοδοχείων
  • Παιδικά πάρτυ, εγκαίνια, δεξιώσεις
  • Γάμους, εκθέσεις
  • Κυλικεία, Μπουγατσατζίδικα, ζαχαροπλαστεία

Και να θυμάστε:

Μπορείτε να πάρετε και για το σπίτι!*

Καλέστε μας σήμερα στο 23990-51640, αφήστε την παραγγελία και τα στοιχεία σας και εμείς θα τρέξουμε για να σας εξυπηρετήσουμε!

*: Ισχύει μόνο για κατοίκους Θεσσαλονίκης, Δήμου Μίκρας, Δήμου Ν. Καλλικράτειας.

Πίτσα με ζύμη κουρού

Read the rest of this entry »

τί είναι η foccacia;

Η foccacia είναι ένα Ιταλικό επίπεδο ψωμί, ψημένο στο φούρνο, με προσθήκη μυρωδικών και άλλων υλικών.

Σχετίζεται με την πίτσα, αλλά δεν είναι το ίδιο.

Η foccacia είναι πολύ δημοφιλής στην Ιταλία και συνήθως καρυκεύεται με ελαιόλαδο και άλλα μυρωδικά και στο τέλος τοποθετούν επάνω κρεμμύδι, τυρι, ή κρέας. Παρόλαυτα, ο πιο συνηθισμένος τρόπος να φτιάξει κανείς foccacia είναι πασπαλίζοντας απλά το ζυμάρι με ελαιόλαδο και ένα μυρωδικό, όπως το δεντρολίβανο.

Στην αρχαία Ρώμη panis focacius ήταν το επίπεδο ψωμί ψημένο πάνω στις στάχτες από το τζάκι. Η λέξη προέρχεται από τη Λατινική focus, πού σημαίνει «κέντρο» και «τζάκι» (επειδή το τζάκι ήταν τότε το κέντρο του σπιτιού).

Η βασική συνταγή πιστεύται πως προέρχεται από τους Ετρούσκους, ή από τους Έλληνες, αλλά σήμερα είναι κατά κύριο λόγο συσχετισμένη με την Ιταλική κουζίνα.