Posts Tagged ‘foccacia’
Νέες συσκευασίες 1 Kg!
Στη foccacia προσφέρουμε τα είδη μας πλέον και σε συσκευασίες 1 Kg για το σπίτι!
Αν έχετε:
Την ονομαστική σας εορτή
Πάρτυ γενεθλίων
ή αν οργανώνετε κάποια:
Έκθεση
Δεξίωση
Τελετή
ή απλά αν θέλετε να έχετε χωριάτικες, σπιτικές και πεντανόστιμες πίτες και πίτσες στο σπίτι σας έτοιμες σε λίγα λεπτά, τότε:
καλέστε μας στο 23990-51640
ή
πατήστε εδώ για να παραγγείλετε σήμερα!
Βασική Ζύμη για foccacia
Υλικά:
foccacia bread
Προετοιμάζουμε τη ζύμη όπως περιγράφεται σε αυτό το άρθρο. Για τη μαγιά, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε του εμπορίου, ή να φτιάξουμε μόνοι μας όπως περιγράφεται εδώ.
Όταν φουσκώσει η ζύμη, τη μεταφέρουμε σε ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια και τη ζυμώνουμε για 2-3 λεπτά. Τη τοποθετούμε σε καλά λαδωμένο ταψί και την απλώνουμε με τα χέρια. Πιέζουμε την επιφάνεια με τα δάχτυλα, τη ραντίζουμε με το υπόλοιπο ελαιόλαδο και πασπαλίζουμε με το χονδρό αλάτι. Τη ψήνουμε για 20-25 λεπτά μέχρι να ροδίσει.
Τα υλικά του ζυμαριού
Υγρά: Για να διαλυθεί και να δραστηριοποιηθεί η μαγιά χρειάζεται κάποιο υγρό (νερό, γάλα, κλπ.) Η ποσότητα του υγρού εξαρτάται από την ποιότητα του αλεύρου και από το αν θέλουμε να έχουμε ζύμη μαλακή, μέτρια, η σφιχτή. Το σκληρό αλεύρι, πλουσιότερο σε πρωτεΐνη, δηλ. γλουτένη, απορροφά περισσότερο νερό και γι’αυτό αποδίδει περισσότερο ψωμί. Συνήθως χρειαζόμαστε λίγο παραπάνω από 1 ποτήρι νερό για 1/2 κιλό αλεύρι και το νερό πρέπει να είναι ζεστό, γύρω στους 30 0C.
Το νερό πρέπει να προστίθεται στη σωστή αναλογία κατά την ώρα της μάλαξης. Περισσότερο νερό δίνει πολύ σφιχτό ζυμάρι που δε φουσκώνει όσο πρέπει και το ψωμί μπαγιατεύει εύκολα. Πρέπει να χρησιμοποιείται νερό καλής ποιότητας (πόσιμο), όχι πολύ σκληρό, η αλκαλικό, γιατί εμποδίζει το ανέβασμα.
Το ζύμωμα με γάλα δίνει ελαφριά υφή και λεπτή κόρα, πιο σκούρη από ότι το νερό. Τα λιπαρά του βοηθάνε το ψωμί να διατηρείται περισσότερο. Προϊόντα γάλακτος, όπως το ανθόγαλα, το ξυνόγαλα, ή το γιαούρτι δίνουν λεπτή υφή με ξυνούτσικη γεύση. Το ζυμάρι που περιέχει γάλα αντί νερό, έχει αυξημένη απορροφητικότητα. Το γάλα επηρρεάζει θετικά τον όγκο και τη ψίχα του ψωμιού.
Άλλα υγρά που χρησιμοποιούνται είναι η μπύρα, το κρασί, χυμοί φρούτων, λαχανικών, βοτάνων, η μπαχαρικών.
Λάδι – Λίπος: Το λάδι και το βούτυρο δίνουν πλούσια γεύση και άρωμα, μαλακή, ομοιογενή υφή και δρουν ως φυσικά συντηρητικά. Τα στερεά λίπη είναι προτιμότερο να τα χτυπάμε μαζί με τη ζάχαρη για να κατανέμονται σε όλο το ζυμάρι.
Το αλάτι δίνει γέυση στο ψωμί, σταθεροποιεί τη γλουτένη, επιβραδύνει τη ταχύτητα δράσης των ενζύμων και βοηθά στη συγκράτηση υγρασίας στο ψωμί. Δηλαδή, το αλάτι επιβραδύνει το ανέβασμα του ζυμαριού, είναι όμως απαραίτητο, γιατί διαφορετικά το ψωμί υστερεί σε γεύση. Το αλάτι βοηθά επίσης στη διατήρηση του ψωμιού. Τα περισσότερα αρτοσκευάσματα, ακόμα και αν είναι γλυκά, περιέχουν λίγο αλάτι, καθώς δίνει λεπτότερη υφή, συνοχή, ελαστικότητα και μεγαλύτερο όγκο στο τελικό προϊόν. Η υπερβολική προσθήκη αλατιού δυσκολεύει το φούσκωμα και δίνει μικρότερο όγκο.
Τα αυγά δίνουν γεύση και χρώμα. Όμως ο ρόλος του κρόκου είναι διαφορετικός από του ασπραδιού. Το ασπράδι παγιδεύει τον αέρα και σκληραίνει τη ζύμη. Ο κρόκος αντιθέτως μαλακώνει το ζυμάρι.
Γλυκαντικές ουσίες: Ζάχαρη, μέλι, πετιμέζι, κλπ. Βοηθάνε τη ζύμωση, δίνουν ωραίο χρώμα στη κόρα και γλυκαίνουν τη ζύμη. Κάθε γλυκαντικό μπορεί να αλλάξει τη γεύση του αρτοσκευάσματος, ακόμα και σε μικρές ποσότητες. Το μέλι δεν ενδεικνύεται για προϊόντα που τα θέλουμε τραγανά, γιατί δίνει μαστιχωτή υφή στο ζυμάρι και συγκρατεί περισσότερη υγρασία από άλλα σιρόπια. Αντιθέτως, η ζάχαρη λιώνει κατά το ψήσιμο και, καθώς στερεοποιείται όταν κρυώνει, χαρίζει τραγανότητα.
Σπιτική Ζύμη για Πίτσα
Η βάση για πίτσα είναι εύκολη υπόθεση και επιπλέον διατηρείται στην κατάψυξη.
Υλικά:
Διαδικασία:
Κοσκινίζουμε το αλεύρι με το αλάτι δημιουργώντας ένα βουναλάκι*. Κάνουμε μια λακκούβα στο κέντρο και ρίχνουμε μέσα το προζύμι, το λάδι και λίγο νερό. Αρχίζουμε να σπρώχνουμε το αλεύρι από τα πλαϊνά προς το κέντρο. Ζυμώνουμε και όποτε χρειάζεται συμπληρώνουμε με ελάχιστο νερό, μέχρι να πάρουμε μια μαλακή και ελαστική ζύμη που να μη κολλάει στα δάχτυλα. Πλάθουμε σε μπάλα, τη βάζουμε σε ένα μπώλ, την πασπαλίζουμε με αλεύρι, τη σκεπάζουμε και την αφήνουμε για 1/2 ώρα μέχρι να διπλασιαστεί. Τη χωρίζουμε σε 4-6 μπαλάκια και τα αφήνουμε σε μια αλευρωμένη επιφάνεια μέχρι να διπλασιαστούν σε όγκο. Αλευρώνουμε την επιφάνεια εργασίας και ανοίγουμε κάθε μπαλάκι σε φύλλο, που το στρώνουμε σε λαδωμένο ταψί. Βάζουμε τα υλικά της επιλογής μας και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 oC για 15 περίπου λεπτά.
*: Το κοσκίνισμα γίνεται για να ανακατευτεί το αλεύρι με τον αέρα, εγκλωβίζοντας οξυγόνο που θα βοηθήσει για να γίνει καλύτερα η ζύμωση.
Παραλλαγή με καλαμποκάλευρο:
Ανακατεύουμε 1 1/2 φλυτζάνι καλαμποκάλευρο, 1 φλυτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 2 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ και 1/2 κουτ. γλυκού αλάτι σε ένα μπώλ. Κάνουμε μια λακκούβα στη μέση και προσθέτουμε 1/2 φλυτζάνι νερό και 2 κουτ. σούπας ελαιόλαδο. Ζυμώνουμε για 5-7 λεπτά, μέχρι η ζύμη μας να γίνει λεία και ελαστική.
Παραλλαγή χωρίς μαγιά:
Αναμιγνύουμε σε ένα μπώλ 1 1/2 φλυτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 1 κουτ. σούπας μπέικιν πάουντερ και 1/2 κουτ. γλυκού αλάτι. Κάνουμε μια τρύπα στο κέντρο και προσθέτουμε 1/2 φλυτζάνι νερό και 2 κουτ. σούπας ελαιόλαδο. Ζυμώνουμε για 5-7 λεπτά.
Παραλλαγή με αλεύρι ολικής άλεσης:
Ανακατεύουμε σε ένα μπώλ 1 3/4 φλυτζ. αλεύρι ολικής άλεσης, 1 κουτ. σούπας μπέικιν πάουντερ και 1/2 κουτ. γλυκού αλάτι. Κάνουμε μια τρύπα στο κέντρο και προσθέτουμε 1/2 φλυτζ. νερό και 2 κουτ. σούπας ελαιόλαδο. Ζυμώνουμε όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις.
Το προζύμι
Η μέθοδος του προζυμιού, ή ξινής ζύμης, η φυσικής ζύμης είναι η αρχαιότερη μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε για το φούσκωμα του ψωμιού: Ζύμη από αλεύρι και νερό μένει σε θερμοκρασία δωματίου για να απορροφήσει τους ζυμομύκητες που υπάρχουν στον αέρα οι οποίοι τρέφονται με το άμυλο του αλεύρου και δημιουργούν τη ζύμωση. Συνήθως αρκούν 4 μέρες για να ξινίσει η ζύμη, αλλά μπορεί να χρειαστεί και περισσότερος χρόνος. Για την παρασκευή του ψωμιού χρησιμοποιείται τέτοιο προζύμι, ή ένα κομμάτι ζυμάρι του προηγούμενου ζυμωτού. Στο ζυμάρι αυτό αναπτύσσονται διάφορα βακτηρίδια γαλακτικής ζύμωσης που μετατρέπουν τα σάκχαρα σε γαλακτικό οξύ. Μ’αυτό το προζύμι γίνεται το αρχικό ζυμάρι το οποίο, λόγω του γαλακτικού οξέος, έχει ξινή γεύση. Το γαλακτικό οξύ σταματά την ανάπτυξη όλων των βακτηριδίων εκτός από τους ζυμομύκητες. Μετά από 12 ώρες περίπου προσθέτουμε νέο αλεύρι και νερό και συνεχίζεται η αυτοζύμωση. Μπορεί η μέθοδος αυτή να είναι πιο δύσκολη, όμως το ψωμί έχει πιο γεμάτη γεύση και διατηρείται περισσότερο.
Πώς θα φτιάξουμε προζύμι:
Ανακατεύουμε 1 ποτήρι αλεύρι με 1/2 ποτήρι νερό, τα βασικά υλικά, και φτιάχνουμε πηχτό χυλό (κάποιοι προσθέτουν και άλλα υλικά όπως μέλι, μούστο, ξινόγαλο, ή λίγες σταγόνες λεμόνι για να βοηθηθεί η ζύμωση). Καλό είναι να ζυμωθεί καλά αυτή η ζύμη (5-6 λεπτά) ώστε να απλωθεί η γλουτένη. Βάζουμε τη ζύμη σε μπωλ, σκεπάζουμε και τοποθετούμε σε ζεστό μέρος, χωρίς ρεύματα.
Αφού ξινίσει λίγο η ζύμη, σε 2 μέρες, προσθέτουμε άλλο τόσο νερό και αλεύρι και ξαναζυμώνουμε. Επαναλαμβάνουμε άλλες 2 φορές και το προζύμι είναι έτοιμο. Αν δεν είναι, δεν είναι αρκετά φουσκωμένο και σπογγώδες, επαναλαμβάνουμε άλλη μια φορά.
Βάζουμε το προζύμι, κατά προτίμηση, σε πήλινο σκεύος, λαδώνουμε την επιφάνεια και το διατηρούμε σε δροσερό μέρος, ή στο ψυγείο για 1 εβδομάδα. Στην κατάψυξη διατηρείται πολύ περισσότερο. Όταν ζυμώσουμε, θα κρατήσουμε ένα κομμάτι ζυμάρι, το οποίο θα είναι το προζύμι μας για την επόμενη φορά. Έτσι θα έχουμε πάντα προζύμι.
Η ποσότητα προζυμιού που απαιτείται για την παρασκευή ψωμιού είναι 10% του ζυμαριού, αν και μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια μικρή ποσότητα προζυμιού η οποία κατά τη διάρκεια της ημέρας ζυμώνεται σταδιακά με κάποια ποσότητα από τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν.
Την επόμενη εβδομάδα:
Σπιτική ζύμη με προζύμι για πίτσα.
Οι Σπόροι της Ζωής
Το αλεύρι που χρησιμοποιείται για το λευκό ψωμί φτιάχνεται από ιδιαίτερα επεξεργασμένο σιτάρι. Αν και το λευκό αλεύρι που παράγεται από αυτό το σιτάρι εμπλουτίζεται, ή ενισχύεται, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι μόνο 4 από τα 22 θρεπτικά συστατικά που έχουν καταστραφεί κατά τη διάρκεια της βιομηχανοποιημένης παραγωγής αντικαθίστανται με τη μορφή του εμπλουτισμού. Την ίδια στιγμή, ο εμπλουτισμός ως πρακτική δε μπορεί να καλύψει το κενό που αφήνει η καταστροφή των φυτικών ινών στη διαδικασία παραγωγής. Με όλα αυτά υπόψη, ας δούμε παρακάτω τους διάφορους τύπους αλεύρων που κυκλοφορούν στην αγορά.
Σκληρό Αλεύρι
Εξαιτίας της μεγάλης περιεκτικότητας του σε γλουτένη και άλλες πρωτεΐνες αυτός ο τύπος αλεύρου προσδίδει μια ιδιαίτερα ελαστική ζύμη και παράγεται από ποικιλίες σκληρού σιταριού. Το σκληρό σιτάρι παράγει το καλύτερο αλεύρι για ψωμί. Τα τελευταία χρόνια πολλές εταιρείες το χαρακτηρίζουν «αλεύρι για ψωμί» στο τυποποιημένο προϊόν.Γενικά το σκληρό αλεύρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για όλες τις ζύμες που περιέχουν μαγιά ως διογκωτικό.
Μαλακό αλεύρι
Τα μαλακά σιτάρια βγάζουν εκλεπτυσμένο, μαλακό αλεύρι, που φουσκώνει δύσκολα και είναι κατάλληλο κυρίως για ζαχαροπλαστική. Φουσκώνει με τη βοήθεια διογκωτικών και χαρακτηρίζεται από την έλλειψη ελαστικότητας και αντοχής που συνήθως προσδίδει στο αλεύρι η αυξημένη περιεκτικότητα σε γλουτένη.
Αλεύρι για όλες τις χρήσεις
Το αλεύρι αυτό προέρχεται συνήθως από μαλακά σιτάρια και η περιεκτικότητα του σε γλουτένη είναι πάρα πολύ μικρή. Συνήθως το χρησιμοποιούμε αναμεμειγμένο με πολλά διαφορετικά συστατικά όπου δε χρειαζόμαστε ιδιαίτερη διόγκωση, όπως στα μπισκότα και σε σάλτσες. Μπορούμε να φτιάξουμε και ψωμί με το αλεύρι αυτό, αλλά η διόγκωση του θα είναι μικρή και η υφή του λασπώδης.
Αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
Στο αλεύρι αυτού του τύπου έχουν ήδη προστεθεί τα απαραίτητα όξινα και αλκαλικά στοιχεία για να μπορεί να διογκωθεί από μόνο του. Χρησιμοποιείται κυρίως στη ζαχαροπλαστική.
Αλεύρι ολικής άλεσης
Το αλεύρι αυτό προέρχεται από την άλεση ολόκληρου του δημητριακού αφού έχει ήδη καθαριστεί από ξένα σώματα.
«Λευκό» αλεύρι
Αν υποθέσουμε ότι το ολικής άλεσης είναι το 100%, τότε το λευκό τυποποιείται με την αφαίρεση του 25% περίπου των θρεπτικών συστατικών του σιταριού, όπως π.χ. του φλοιού. Η παγκόσμια νομοθεσία προβλέπει την «ενίσχυση» αυτού του τύπου αλεύρου χωρίς όμως να προδιαγράφει το «πώς ακριβώς» και με «ποιά συστατικά». Έτσι καταλήγουμε σε μια σειρά αλεύρων που χαρακτηρίζονται ως εξής: Αλεύρι 70% για πίτες, αλεύρι 55% για ζαχαροπλαστική, κτλ.
Σιμιγδάλι
Το σιμιγδάλι είναι το χοντροκομμένο σιτάρι. Έχουμε δύο τύπους σιμιγδαλιού. Το σιμιγδάλι από σκληρό σιτάρι, που χρησιμοποιείται για την παρασκευή ζυμαρικών, και το σιμιγδάλι από μαλακό σιτάρι, που χρησιμοποιείται για την παρασκευή γλυκών.
Άλλα Άλευρα
Ρεβιθάλευρο
Για όσους είναι αλλεργικοί στη γλουτένη, χρησιμοποιείται κυρίως από μεσογειακούς λαούς.
Αλεύρι από αμύγδαλο
Ρυζάλευρο
Χρησιμοποιείται ειδικά για την παρασκευή noodles.
Αλεύρι σόγιας
Το αγαπημένο αλεύρι των χορτοφάγων.
Καλαμποκάλευρο
Το βασικό αλεύρι της Αμερικής. Χρησιμοποιείται ευρύτατα στην παρασκευή παιδικών τροφών εξαιτίας της περιορισμένης περιεκτικότητας σε γλουτένη.
Αλεύρι από κινόα (Chia)
«Η μητέρα όλων των σπόρων» σύμφωνα με τους Ινκας, το φυτό κινόα δίνει τους σπόρους του για να παραχθεί αλεύρι και να συντηρηθούν εκατομμύρια Λατινοαμερικάνοι που ζούνε στα υψίπεδα των Ανδεων. Η διατροφική αξία του είναι ιδιαίτερα υψηλή και γι’αυτό το λόγο τα τελευταία χρόνια η κινόα είναι περιζήτητη σε όλο τον κόσμο.
Βρώμη
Κριθάρι
Πατατάλευρο
Κυρίως για βιομηχανική χρήση.
Η foccacia διανέμει και σε σπίτια!
Μπορείτε να παραγγείλετε νόστιμες και χορταστικές πίτες, πίτσες και πιτάκια κουρού και για το σπίτι σας πάντα σε χαμηλές τιμές χονδρικής!
Πατήστε εδώ ή το φορτηγάκι στην αριστερή στήλη για να συνεχίσετε.
Ιστορία της Μπουγάτσας – Ετυμολογία
Η αρχική προέλευση της ιδέας της παρασκευής μπουγάτσας, σύμφωνα με αναφορές παλαιότερων προέρχεται από την γεωγραφική περιοχή του Βυζαντίου. Πιο συγκεκριμένα φαίνεται να προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη, όταν ήταν ακόμα Ελληνική, δηλαδή πριν το 1453 μ.χ., και την άλωση της «Πόλης» από τους Τούρκους.
Είναι γνωστό ότι στο Βυζάντιο υπήρχε μεγάλη παράδοση στα γλυκά ταψιού αλλά και στις πίτες. Μία μορφή από αυτές τις περίφημες παραδοσιακές πίτες του Βυζαντίου λοιπόν είναι και η μπουγάτσα.
Ακόμα και μετά την άλωση η μπουγάτσα εξακολουθεί να διαπρέπει, σύμφωνα με ταξιδιωτική μαρτυρία του 16ου και του 17ου αιώνα. Ο ταξιδευτής Εβλιά Τσελεμπή αναφέρει ότι στην Κωνσταντινούπολη δύο φούρνοι παρασκεύαζαν «μπουγάτσα κουρού», κιγμαλί (με κιμά), πεϊνιρλί (με τυρί) και «σαντέ μπουγάτσα» (πασπαλισμένη με ζάχαρη άχνη).
Οι κάτοικοι της Πόλης δώσανε το όνομα «μπουγάτσα» ή «μπουγκάτσα», θέλοντας να εννοήσουνε πιθανώς «αλμυρή ή γλυκιά γέμιση πίτας, τυλιγμένη πολύ καλά και στεγανά μέσα στην ζύμη». Αυτή είναι και η μία από τις πολλές βασικές διαφορές που έχει η μπουγάτσα σε σχέση με τις άλλες πίτες. Άλλη βασική διαφορά είναι ότι το φύλλο δεν ανοίγεται με την βοήθεια του αλευριού όπως οι κλασικές πίτες με το πλαστήρι, αλλά μόνο με την βοήθεια λαδιού και μαλακού φυτικού βουτύρου.
Στην Κωνσταντινούπολη η συγκεκριμένη ιδιόμορφη πίτα ονομαζότανε «πογάτσα» ή «μπογάτσα», από τους Έλληνες και bugatsa (μπουγκάτσα) από τους Τούρκους.
Σήμερα όμως στην γειτονική μας χώρα Bugatsa ονομάζουν ένα πλήθος από διαφορετικές πίτες , αλλά και πολλά φαγητά τελείως διαφορετικά και ανόμοια μεταξύ τους. Πολλά μάλιστα δεν είναι καν πίτες, αλλά είναι μαγειρεμένα.
Οθωμανικά λεξικά μας πληροφορούν ότι η “πογάτσα” αποτελεί παραφθορά της ιταλικής λέξης “foccacia” που σημαίνει γλυκιά πίτα. Ακόμα όμως κι αν η μπουγάτσα πράγματι δανείστηκε το όνομα της από την Λατινική αυτή λέξη, αυτό δεν την περιόρισε ποτέ μόνο στην γλυκιά εκδοχή της. Αντιθέτως μάλιστα, πάντοτε, παράλληλα με την γλυκιά μπουγάτσα με κρέμα υπήρχε και η αλμυρή μπουγάτσα με τυρί.
Η μπουγάτσα κυριάρχησε στον Ελλαδικό χώρο μετά την Μικρασιατική καταστροφή, από τη Βόρεια Ελλάδα ως την Ήπειρο και από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη. Ιδιαίτερα όμως, πολιτογραφήθηκε ως Σερραία, καθώς στη Βόρεια Ελλάδα στεγάστηκε μεγάλος αριθμός προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Η μπουγάτσα δεν υστερεί σε δημοτικότητα και στη Θεσσαλονίκη, όλα αυτά τα χρόνια, αφού οι Θεσσαλονικείς βρήκαν στην μπουγάτσα ένα έδεσμα το οποίο τους χόρταινε πριν πάνε στην δουλειά, ή το καταναλώναν κατά την διάρκεια του διαλείμματος. Η μπουγάτσα ήταν το έδεσμα εκείνο που προσέφερε ποικιλία , αφού παρασκευαζόταν σε πέντε διαφορετικές γεμίσεις, ποιότητα, και βέβαια αγνά υλικά όπως θα έφτιαχνε ο καθένας στο σπίτι του, και επίσης χαμηλή τιμή. Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε το φαγητό του φτωχού, αφού με λίγα χρήματα μπορούσε κάποιος να χορτάσει.
Βυζαντινές γλωσσικές επιρροές στην κουζίνα
Η βυζαντινή πολιτισμική επιρροή εκδηλώθηκε σε διάφορους τομείς, έτσι ήταν αισθητή και στην καθημερινή ζωή και κουζίνα των μεσαιωνικών Ιταλών.
Έτσι, οι Βυζαντινοί παρασκεύαζαν ένα γλυκό από σιρόπι μελιού που το έλεγαν «κηρόμελον». Οι Ιταλοί το ονόμαζαν «caramella». Είναι ο πρόδρομος της σημερινής καραμέλας (caramel στα αγγλικά).
Επίσης, ήδη από την αρχαιότητα, οι Έλληνες παρασκεύαζαν ένα είδος μακρόστενων ζυμαρικών που έτρωγαν στα νεκρικά δείπνα, τα λεγόμενα «νεκρόδειπνα» προς τιμήν του νεκρού συγγενή τους. Οι Βυζαντινοί – που συνέχισαν αυτήν την παράδοση – ονόμαζαν αυτό το φαγητό «μακαρώνια» (μακάριος + αιώνια) και τρώγοντας έλεγαν αιώνια μακάριος ο… τάδε. Έτσι, δημιουργήθηκε η λέξη και το αντίστοιχο ζυμαρικό «μακαρόνια» (macaroni)! Βέβαια οι Ιταλοι κατόπιν δημιούργησαν πολλά και διαφορετικά είδη spaghetti.
Τέλος, οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τις διάφορες πίτες «πλακούντες» – όπως οι αρχαίοι ή και «πίττες», εξ’ ου και η λέξη «pie». Ακόμη στην βυζαντινή Καλαβρία, Έλληνες και Ιταλοί παρασκεύαζαν μία πίτα αλμυρή και «ανοικτή». Βασικά υλικά ήταν το τυρί, το κρεμμύδι, οι ελιές και πιο σπάνια διάφορα αλλαντικά. Το φαγητό αυτό ήταν ο πρόδρομος της δημοφιλέστατης σημερινής πίτσας (!) (pizza, κατά παραφθορά της λέξεως πίττα)!
Ενημέρωση
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι στη foccacia προσφέρουμε:
- Δυνατότητα για ειδικές παραγγελίες
- Πίτες με ελαιόλαδο
- Πίτες βιολογικές
Επίσης τα προϊόντα μας αποτελούν την ιδανική λύση για:
- Πρωινό ξενοδοχείων
- Παιδικά πάρτυ, εγκαίνια, δεξιώσεις
- Γάμους, εκθέσεις
- Κυλικεία, Μπουγατσατζίδικα, ζαχαροπλαστεία
Και να θυμάστε:
Μπορείτε να πάρετε και για το σπίτι!*
Καλέστε μας σήμερα στο 23990-51640, αφήστε την παραγγελία και τα στοιχεία σας και εμείς θα τρέξουμε για να σας εξυπηρετήσουμε!
*: Ισχύει μόνο για κατοίκους Θεσσαλονίκης, Δήμου Μίκρας, Δήμου Ν. Καλλικράτειας.